ประทับใจสุดๆ คือการเดินทางไกลมากๆ คนเดียวครั้งแรก ไปเที่ยวอเมริกา

ไปต่างประเทศครั้งแรกคือสิงคโปร์ แต่ไปกันหลายคนเลยไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่ แต่ที่ประทับใจสุดๆ คือการเดินทางไกลมากๆ คนเดียวครั้งแรก ไปเที่ยวอเมริกา ครั้งนี้จัดการเองทุกอย่างตั้งแต่ขั้นตอนขอวีซ่า ทำยังไงจะได้มันมา หลายคนบอกว่ามันค่อนข้างยากมากสำหรับผู้หญิงเดินทางไปเที่ยวคนเดียว แต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี หาตั๋วเครื่องบินได้แล้วก็ต้องมานั่งตื่นเต้นอีกว่าจะตกเครื่องไหม เพราะต้องไป transit ที่ญี่ปุ่นซึ่งมีเวลาน้อยมาก และเราก็ไม่เคยไปสนามบินญี่ปุ่นเลย แต่กะเหรี่ยงอย่างเราก็สามารถไปต่อจนถึงสนามบินที่ New jersey ได้เหยียบแผ่นดินอเมริกาแล้ว ช่วงต่อคิวรอตรวจคนเข้าเมืองเป็นอ่ะไรที่ลุ้นมากกลัวโดนส่งตัวกลับ เพราะเราสาวไทยตัวคนเดียวมาเที่ยว ไม่ได้มากับทัวร์ด้วย หลายคนโดนเรียกสัมภาษณ์พิเศษ ยิ่งหวั่นๆ ใหญ่เลย ผ่าน ตม. มาได้ก็โล่งไป ต้องไปตามหากระเป๋าแล้วหลังเสียเวลานานมากๆ กับ ตม. กระเป๋าอยู่สายพานไหนเนี่ย แล้วจะหาเจอไหมเนี่ยเยอะแยะไปหมด พอเจอกระเป๋าก็ต้องตรวจกระเป๋าอีก ถามอีกละในกระเป๋ายูมีไรมั่ง มีหมูไหม? บราๆๆๆ ใครจะบอกละว่ามีโจ๊กหมู อิอิ ให้แสกนกระเป๋า หัวทิ่มมาเลยโอ๊ยๆ ของฉันจะแตกไหมเนี่ย มีคนโดนให้เปิดกระเป๋าด้วย เรายังโชคดีนะเนี่ยถ้าเสียเวลาอีก ฉันคงตกเครื่องแน่ๆ ได้เวลาวิ่งแล้วหลังโหลดกระเป๋าอีกรอบ ไม่ทันแล้วพอไปที่ gate เจ้าหน้าที่ขอดูตั๋วแล้วก็บอกว่า เออ gate ยูเปลี่ยนนะ ต้องไปเช็คอีกทีเขาก็ชี้บอก เดินไม่ได้แล้ว วิ่งๆๆๆ ต้องเช็คกะตู้สี่เหลี่ยมนี่นะ ก็แอบเหล่คนข้างๆ เขาทำไงหว่าบ้านฉันมะมีแบบนี้ แอบมองเห็นเจ้าหน้าที่เลยบอกเขาว่าช่วยหน่อยได้ไหม เจ้าหน้าที่บอกว่า gate เปลี่ยนให้มาเช็คที่นี่และให้เช็คอิน (เราแค่ transit ทำไมต้องเช็คอินเนี่ย กะเหรี่ยงงง )เจ้าหน้าที่ก็กดๆๆๆๆ หน้าจอ แล้วบอกว่าไปที่ gate 103 นะ เครื่องจะออกแล้ว วิ่งสุดแรงเกิดค่ะ เรานึกว่าเราคนเดียวที่ต้องวิ่งแบบนี้ มีสาวญี่ปุ่นวิ่งตามค่ะ ไปถึงหน้า gate เจ้าหน้าที่ถามไปบอสตันใช่ไหม ใช่แล้วอันเชิญเข้าที่นั่งเลยค่ะ ตามด้วยสาวญี่ปุ่น นั่งหอบไม่ถึง 5 นาที โอ้เครื่องออกแล้ว เกือบไปแล้วเรา ไม่รู้ว่าเครื่องลำนี้เช่าเหมาลำด้วยชาวจีนอ่ะป่าวนะ คุยกันจนกะเหรี่ยงอย่างเรางงไปหมด เลยแอบถามเด็กนักเรียนชายน่ารักๆ ที่นั่งข้างเราว่ามาจากไหนเหรอคะ น้องตอบว่าจากใต้หวัน คล้ายกับว่ามาทัศนศึกษา เที่ยวบินนี้ไม่เหงาค่ะ ไม่นานก็ถึงบอสตันจุดหมายปลายทางของเรา

เพื่อนมารับที่สนามบินค่ะ เพื่อนถามว่าหิวไหม หิวมาก…แล้วเพื่อนก็ถามว่าแล้วไม่ได้กินไรบนเครื่องเหรอ….จำได้ว่ากินข้าวครั้งสุดท้ายตอนออกจากญี่ปุ่น เพื่อนก็อ้าวแล้วไม่ได้กินไรอีกเหรอ….. ไม่อ่ะเพราะหลับตลอดรู้สึกตัวอีกทีได้ยินเสียงกัปตันประกาศตอนจะ landing ที่ New jersey เพื่อนก็ตกใจเฮ้ยแกหลับได้ไงกี่ชั่วโมงเนี่ย เออนั่นดิกี่ชั่วโมงที่เราหลับไป…

เพื่อนซื้อทัวร์ไว้ให้เลยได้ไปหลายรัฐเลย Massachusetts., Washington DC., Philadelphia., New York และ Connecticut. ที่ชอบมากๆ น้ำตกไนแองการา สวย+น่ากลัว และอีกที่คาสิโน ในนี้มีครบทุกอย่างจิงๆ โรงแรม คลับ ร้านอาหาร โอ้ละลานตาไปหมด เล่นไม่เป็นไปเดินดูคนอื่นเล่น ไปเจอไฮโลบ้านเราด้วย ยืนเมียงมองซักพักว่าเขาเล่นยังไงก็เล่นมั่งเหมือนบ้านเราเลยได้กำไรมา $100 ดีใจค่ะหยุดเล่นเลยกลัวเสีย 555+ เล่นเอาสนุกๆ

ประทับใจตอนไปเที่ยวกับทัวร์ เจอสามีภรรยาชาวลาวที่ย้ายไปอยู่อเมริกา สามีเป็น software engineer ภรรยาทำงานธนาคาร เข้ามาถามว่าเป็นคนไทยเหรอ เขาเห็นเราใส่เสื้อแล้วมีคำว่า “ประเทศไทย…ใครๆ ก็รัก” เขาเลยบอกว่าเขาเป็นคนลาว คุยกันสนุกเลยเราก็พูดอีสานกับพี่เขาจนไกด์งงถามว่ายู 3 คนพูดภาษาอ่ะไรกัน อิอิ พี่เขาเลี้ยงข้าวเราตั้งสองมื้อ(พยายามที่จะจ่ายเอง แต่พี่เขาไม่ยอม) ให้ยืมโทรศัพท์โทรหาเพื่อนด้วยเพราะเงินในโทรศัพท์ตัวเองหมด เจอคนใจดี และดีกับเรามันรู้สึกดีมากเลย เพราะหาได้น้อยในประเทศแบบนี้ที่คนไม่เคยรู้จักกันจะมาเลี้ยงข้าวเราแบบนี้

มาที่นี่เกิดการเรียนรู้อีกอย่างอาหารที่เราไปกินนอกบ้าน คนที่นี่เขาจะห่อกลับถ้ากินไม่หมด แม้เราจะมองว่าไม่เยอะมากทำไมเขาห่อกันละ ถ้าเป็นเมืองไทยไม่ต้องพูดถึงน้อยคนมากที่จะห่อกลับ แต่คนที่นี่เขาห่อทุกอย่างจิงๆ เพื่อนบอกว่าค่าอาหารที่นี่แพง ถ้าเหลือจะน้อยหรือมากเขาก็จะห่อกลับ หลังจากทริปนี้กลับมาไทยเรียนรู้หลักการห่อมั่ง ใส่ถุงให้ด้วยค่ะ….

ต้องขอบคุณเพื่อนสาวของเราที่ทำให้เราได้ประสบการณ์การเดินทางที่น่าประทับใจ ระหว่างเดินทางก็ต้องลุ้นตลอดเวลา สนุกดีนะ ทำให้เราไม่กลัวการเดินทางคนเดียวในประเทศที่เราไม่คุ้นเคยมาก่อน

เเสดงความเห็น

Related posts